جشنواره هنر. راکو

6/13/2024, 8:33:00 PM

جشنواره هنر. راکو

راکو یک تکنیک پخت سرامیک ژاپنی است که در قرن شانزدهم در کارگاه‌های کاشی کیوتو ابداع شد، اما سفال‌گری تنها در اواخر قرن محبوبیت پیدا کرد، زمانی که تولید بر روی ساخت ظروف چای‌خوری با حک‌های هیروگلیف 楽 متمرکز شد. اصطلاح راکو (به معنای واقعی کلمه به معنای "لذت، شادی" یا "سادگی، طبیعی بودن") از ژوراکودا، قصری در کیوتو می آید که برای تویوتومی هیدیوشی ، متحد کننده ژاپن ساخته شده است. استاد معروف چای سن نو ریکیو در ساخت این کاخ شرکت کرد و از استاد کاشی های رنگی تاناکا چوجیرو که در آنجا کار می کرد خواست تا کاسه هایی بسازد که زیبایی شناسی وابی سابی را تجسم کند. تاناکا چوجیرو کاسه‌های ساده‌ای ساخت که مطابق با فلسفه ذن و ایده راکو، مراسم ایده‌آل چای بود.

به خانواده استاد چوجیرو نام خانوادگی راکو داده شد و چندین قرن است که ۱۵ نسل از این خانواده ظروف غذاخوری به سبک راکو تولید می کنند. کلمه "راکو" و سبک "راکو" به عنوان تجسم اصل زیبایی شناسی وابی سابی، تأثیر قابل توجهی بر ادبیات ژاپن و کل فرهنگ داشت. راکو یک تکنیک سنتی سفال ژاپنی است که شامل پخت سریع سفال در دمای بالا و سپس سرد کردن سریع آن برای ایجاد الگوهای منحصر به فرد و غیرقابل پیش بینی بر روی سطح است. این فرآیند منجر به یک لعاب ترک خوردگی منحصر به فرد و درخشش فلزی می شود که در دنیای سرامیک بسیار ارزشمند است.

تکنیک «راکو» از طریق هنرمند سفالگر واهرام گالستیان وارد مجموعه آموزشی شد. چندین سال همراه با این هنرمند هنرجویان مختلف هنرهای زیبا در کارگاه های «راکو» شرکت کردند. امسال نیز از این قاعده مستثنی نبود، ابتدا یک کارگاه پیش جشنواره در آرتس در۲۴ از ۲۶ اردیبهشت و سپس در چارچوب «جشنواره هنر» برگزار شد. هنرجویان و هنرمندان شرکت کننده فرصت یافتند تا با تمامی مراحل تکنیک شلیک «راکو» آشنا شوند.

اولین گام شامل ایجاد سفال با خاک رس مخصوص راکو بود که برای مقاومت در برابر تغییرات سریع دمای پخت ایجاد شده بود. پس از ایجاد سفال و گذراندن اولین پخت، شرکت کنندگان آن را با مواد خاصی لعاب دادند، با نمک ها، مواد مختلف با منشاء فلزی، آن را شکل دادند. در مرحله بعد شرکت کنندگان این کارگاه قطعات سفال را در کوره مخصوص «راکو» قرار دادند. وقتی قطعات به دمای مطلوب رسیدند، واهرام گالستیان، مشق بارسقیان، گورگن پطروسیان و تیگران زهرابیان به طور سیستماتیک و سریع با استفاده از انبر آنها را از کوره خارج کرده و به ظرف فلزی پر از مواد قابل احتراق، خاک اره منتقل کردند. دانش آموزان شرکت کننده روی سفال های بیرون آورده شده سبوس ریختند. آتش و دود مواد در حال سوختن به سفال نقش و رنگ منحصر به فردی می بخشد.